Een helder zicht bij alle weersomstandigheden

Zowel Max Rall, lid van de raad van bestuur van Bosch, als hoofdontwerper Hermann Steinhart kenden dit vervelend scenario maar al te goed: je bent onderweg in je auto, het weer is prachtig, maar dan komen er regenwolken opzetten. De aanvankelijk lichte bui verandert in aanhoudende regen en het begint donker te worden. Naar huis rijden wordt een beproeving; je kan de weg of iets anders door de voorruit niet meer zien. Daarom besloten Rall en Steinhart eind 1923 een ruitenwisser te ontwikkelen. Er waren al enkele vroege modellen, maar deze liepen sterk uiteen en het was aanvankelijk moeilijk om alle mogelijkheden te overzien.

Het eerste functionele ruitenwissersysteem werd in 1903 in de VS gepatenteerd. Het werd uitgevonden door Mary Anderson na een bezoek aan New York in de winter, waar ze de inspanningen van een trambestuurder observeerde om helder zicht te behouden in de ijzige regen. Ze schetste vervolgens een apparaat bestaande uit een hendelbediende arm met een rubberen wisserblad. De hendel kon vanuit de auto worden bediend en zorgde ervoor dat de arm heen en weer over de voorruit veegde.

Naast diverse handbediende apparaten werkten ruitenwissers in de daaropvolgende jaren elektrisch of door middel van het vacuüm in het inlaatkanaal van de motor. Eén ding hadden ze allemaal gemeen: ze werkten niet erg goed.

De elektrische ruitenwisser werd al snel de standaard. De vraag naar ruitenwissermotoren en ruitenwisserbladen groeide parallel met het gestaag toenemende aantal voertuigen. In de jaren zestig breidde Bosch zijn ruitenwisserproductie sterk uit en investeerde het in de verdere ontwikkeling van zijn producten.

Het begon in 1959 met de "ruitenwasser". Dit apparaat was uitgerust met een pomp die een spoelmiddel op de voorruit sproeide, waardoor het mogelijk was om een ​​vuile voorruit snel schoon te maken tijdens het rijden.

Een beter zicht werd ook gegarandeerd door ruitenwissers met "overlap". Dat was de sleutel tot het vermogen van de ruitenwissers, van de nieuwe systemen, om een ​​groot deel van de panoramaruiten uit de jaren 60 schoon te maken: de niet-geveegde wig in het midden van de ruit schoof ver naar boven en vergrootte het vrije gezichtsveld. Om te voorkomen dat de twee wisserarmen elkaar in de weg zaten, werden ze afwisselend versneld.

Intervalschakelaars, achterruitwissers, regensensoren, nieuwe motortechnologieën en talrijke verfijningen aan de ruitenwissers volgden. In de jaren 90 werden voor het eerst twee verschillende soorten rubber thermisch met elkaar verbonden in de Twin-ruitenwisser. Een wisserlip van hard natuurrubber bleek uitstekend bestand tegen de temperatuurschommelingen van zomer en winter en zorgde voor een soepele werking.

Bosch in Tienen produceert eveneens deze Aerotwin-wisbladen.

Vanaf 1999 zorgde de Aerotwin-ruitenwisser, de eerste zonder meerdelige scharnieren, voor een gelijkmatigere drukverdeling. Twee voorgebogen veerstrips drukten het rubber van de ruitenwisser tegen de voorruit. Dit verbeterde de wisserprestaties aanzienlijk, terwijl het plattere ontwerp het windgeruis verminderde. In latere generaties werd het rubberen ruitenwisserblad voorzien van een extra coating die het robuuster maakte en ervoor zorgde dat het soepeler over de voorruit gleed.